Queens of the Stone Age – My God is the Sun (Premiere)

Bron: Stereogum.com

Het nieuwe album van Queens of the Stone Age is in aantocht. Het zal ‘Like Clockwork’ heten en de eerste single is ook uit. My God is the Sun is de titel van het nummer. De track werd voor het eerst op het Braziliaanse festival Lollapalooza gespeeld voor een uitzinnig publiek . Dat festival was ook het debuut van de (voorlopig) nieuwe drummer, Jon Theodore. Hij speelde eerder voor The Mars Volta en wordt doorgaans gezien als een uitstekende drummer.

My God is the Sun begint met percussie en niet veel later knalt de eerste riff er in. Bandlid Dean Fertita speelt voornamelijk gitaar op deze track, het ziet er naar uit dat hij voor het komende album ook heel wat gitaarpartijen op zich zal nemen. Troy van Leeuwen bespeelt een 12-snarige gitaar voor dit nummer en Michael Shuman neemt de bas voor zijn rekening. Het nummer heeft een aantal tempowisselingen zoals we dat van Queens of the Stone Age gewend zijn. Voor dit blog zijn twee versies van My God is the Sun beschikbaar. Het enige echte debuut (live in Brazilie) en de studioversie van het nummer. Op het album verzorgde Dave Grohl (Foo Fighters) het drumwerk, maar op dit moment speelt de band nog met Jon Theodore, die Joey Castillo vervangt voor het zesde studioalbum van de groep.

Live bij Lollapalooza

De studioversie van My God is the Sun

Eind mei of begin juni zal het nieuwe album van Queens of the Stone (Like Clockwork) Age verschijnen. Tot die tijd moeten we het even met deze single doen…

Queens of the Stone Age – Queens of the Stone Age (re-release)

Bron: brooklynvegan.com

Queens of the Stone Age bestaat voornamelijk uit Joshua Homme, vanaf 1998 tot en met de dag vandaag is hij het enige constante bandlid. Anno 2011 zijn Troy van Leeuwen en Joey Castillo al bijna tien jaar verbonden aan Queens, dus de heren worden ook wel als permanent lid beschouwd. Bij eerste album van QOTSA maakte Homme nog geen gebruik van Castillo en Van Leeuwen en deed veel zelf. Het was één van zijn muzikale avonturen na Kyuss en daarna zouden nog vele albums en samenwerkingen volgen van de Amerikaan. Het album Queens of the Stone Age was bijna niet meer verkrijgbaar tegen redelijke prijzen (het is ondertussen een obscuur eBay-object), dus Homme besloot om zijn eerste album opnieuw uit te brengen.

De opener van deze plaat is Regular John en dat hakt er meteen goed in. Het nummer begint met een loeizware riff, maar het wordt nergens te hard. Dit komt door de zachte en subtiele zang van Josh Homme. In een track als If Only pakt het goed uit, de combinatie van Homme’s zachte stem en goede riffs. Neem ook de strakke drums, dragende basgitaar en de basis van Queens of the Stone Age is gelegd. In vergelijking met de originele versie zijn The Bronze, These aren’t the Droids you’re looking for en Spiders and Vinegaroons aan het album toegevoegd. Beste track van de nieuwe nummers is wel The Bronze. Het is een raadsel waarom deze track buiten de originele tracklist is gehouden, het misstaat zeker niet op het album. Nummers als Mexicola en How to Handle a Rope (a Lesson in the Lariat)  geven de visie van Joshua Homme precies weer. Het is wel eens ruig, maar tegelijkertijd ook dansbaar.

Het is vreemd dat dit debuut in 1998 nooit massaal is opgepikt door muziekcritici. Het doel van Homme was om een album te maken waar “iemand binnen drie seconden kon horen wat voor band het zou zijn”. Met deze opzet voor ogen is de Amerikaan daar redelijk goed in geslaagd.

Interview Sweethead

Bron: hardtines.ca

Sweethead is vulgair, stout en gewaagd

Gitarist Troy van Leeuwen laat nieuw bandlid tussen groupies kruipen

 

UTRECHT – Gitarist Troy van Leeuwen is een veelzijdig man. Hij heeft voor verschillende bands gespeeld, waaronder cultband ‘Failure’ ‘ A Perfect Circle’  (project van Toolzanger Maynard James Keenan) en ‘Queens of the Stone Age’. Nu is Van Leeuwen bezig met Sweethead, zijn nieuwste project. De band is het beste te vergelijken als een Debbie Harry (Blondie) die een punkmetamorfose heeft ondergaan. Sweethead gaf in het Utrechtse Tivoli de Helling een optreden. Enkele uren daarvoor had de gitarist even tijd om over Sweethead te vertellen.

Hoe hebben jullie de naam Sweethead bedacht?

 

“Het is de naam van een nummer van David Bowie. Het was voor die tijd (1972) te vulgair en is daarom later (1990) pas gereleased. Een bandnaam bedenken is niet echt leuk meer tegenwoordig, de namen worden steeds gekker en gekker. We hebben het daarom maar zo simpel mogelijk gehouden. Sweethead past wel bij ons, het klinkt vulgair, stout en gewaagd. Serrina (zangeres van Sweethead) en ik zijn grote liefhebbers van Bowie’s muziek. We zien het beiden als één van onze grootste invloeden.”

Kun je over het ontstaan van Sweethead vertellen?

 

“De band is een idee waar Serrina en ik eigenlijk al lang mee spelen. Het ontbrak eigenlijk eerder aan de tijd om iets uit te werken, Queens of the Stone Age is meer dan een full-time baan. De laatste show met Queens was in augustus 2008 en daarna hebben we alles even op een laag pitje gezet. Serrina en ik hebben toen enkele nummers uitgewerkt met behulp van Eddie Nappi (bassist van Sweethead) en Norm Block (drummer van Sweethead). Deze samenwerking beviel zó goed dat we met Eddie en Norm zijn doorgegaan. Serrina en ik hadden al een soort raamwerk van de meeste songs gemaakt, en met de hulp van hen hadden we al snel materiaal voor een release. Dit is dan ook uiteindelijk de EP ‘The Great Disruptors’ geworden.”

‘The Great Disruptors’ is in juli 2009 uitgebracht, wat ging er aan vooraf?

 

“Het materiaal van de EP was eind 2008 af, maar er moest nog wat bijgeschaafd worden. Wat precies was nog niet helemaal duidelijk. We hadden toen nog geen enkel live-optreden gedaan, dus het werd hoog tijd. Op dat moment hadden we nog geen label en manager, voor de buitenwereld waren we compleet onbekend. Gelukkig kreeg ik een telefoontje van Sean Wheeler (Throw Rag) dat ze nog een band zochten voor een optreden in The Redwood Bar in Los Angeles. Het was een echt ‘do or die’ optreden, niemand kende ons en we hadden bijna niet geoefend op het maken van ‘The Great Disruptors’ na. We hebben het overleefd! Welke nieuwe band moet tijdens het optreden drie toegiften spelen? Toen hadden we het idee dat we goed zaten en dat Sweethead best wel eens iets moois zou kunnen worden.”

Wat waren de doelstellingen na het eerste optreden?

 

“Veel touren. Een goede E.P. afleveren. Oefenen. Nieuw materiaal schrijven. Oefenen. Ons eerste album uitbrengen en nog meer touren. De meeste doelstellingen hebben we overigens wel gehaald. Oefenen is belangrijk, maar live-shows spelen is dé ultieme test voor een nieuwe band. De eerste shows waren allemaal in Californie, de meeste in Los Angeles. In L.A. is het publiek ontzettend kritisch, als ze het niets vinden dan lopen ze weg. Dat is ons gelukkig bespaard gebleven.

Het is uiteindelijk wel gelukt om een goede E.P. uit te brengen. Zoals ik al eerder vertelde, hadden we voor onze eerste show al behoorlijk wat werk afgeleverd. Na het eerste optreden zijn we bij elkaar gaan zitten om wat elementen te veranderen. Het publiek was laaiend enthousiast, maar voor ons was het nog niet goed genoeg. Sommige nummers hebben we herschreven omdat wij het gevoel hadden dat we als band nog meer uit onszelf konden halen. Dat resultaat haal je niet altijd in de studio, maar live praktisch altijd. Dat is ons streven om elke keer, voor elk optreden weer 100 procent te gaan. Nooit op de automatische piloot, altijd vol gas. Dat zijn elementen die wij onder controle hebben en dus kunnen veranderen.”

Wanneer hebben jullie een goede show gehad?

 

“Voor mij hoeft het geen grote zaal te zijn. Hoe intiemer, hoe liever eigenlijk. Qua publiek scheelt het veel of je nu in de VS of Europa speelt. Ik vind het niet leuk om te zeggen, omdat ik zelf een Amerikaan ben, maar het Amerikaanse publiek is doorgaans verwend. Zeker in Los Angeles. Als je daar ‘hot’ bent, heb je je ’15 minutes of fame’ en daarna is meteen alle aandacht weg. Mensen springen daar van band naar band, alsof je een soort snack bent. Als je in Europa een goed optreden hebt, dan bezoeken veel mensen weer een show van je volgende tour.

Qua publiek is het lastig, in het zuiden van Europa zijn de mensen bijzonder gepassioneerd en wild, dat is in het noorden wat minder. Ik kan je toch verzekeren dat ik gekke dingen in Nederland gezien heb (lacht)! Het maakt mij niet uit of de mensen stilstaan of dansen, muziek is iets wat iedereen anders beleeft. Na een geslaagde show moeten wij als band echt zoiets hebben van… ‘eerst even een paar biertjes om af te koelen, want we staan niet meer met beide benen op de grond. Het gevoel dat je een meter of twee aan het zweven bent’, dat tekent een geslaagde show.”

Hoe werd het album ‘Sweethead’ ontvangen?

 

“Opvallend positief eigenlijk. Het album moet zo veel mogelijk op een live-show van ons, dat was echt de achterliggende gedachte van het album. Ik denk dat het ook vrij goed is gelukt, maar ik hoor nog steeds enkele dingen die ik zou veranderen. Het mixen en masteren van de plaat heb ik gedaan, en achteraf heb ik daar wel een beetje spijt van. Het is een goede les geweest, maar ik zit er niet echt op mijn plaats. Het duurde allemaal wat te lang en ik hoorde de muziek niet meer.”

Bij het volgende album zit je dus niet achter de knoppen?

 

“Nee, dat kan ik beter aan een ander over laten. Ik denk dat ik het beste functioneer als muzikant en wellicht in een adviesrol. Het mixen en masteren van een plaat is een slopende klus, je hoort op den duur geen fouten meer. Eigenlijk hoor je niets meer, het lijkt me daarom maar beter om dat uit handen te geven. De lol gaat er zo erg snel af, en dat terwijl ik juist ontzettend graag in de studio ben. Moet je nagaan!”

Wat is de kracht van Sweethead?

 

“Serrina. Zij is de drijvende kracht achter de band, heeft alle teksten geschreven en is verantwoordelijk voor de visie van de groep. Haar aanwezigheid op het podium is niet meer te vergelijken met eerdere optredens, ze is een podiumbeest geworden. Ze is niet meer bang om de interactie met het publiek op te zoeken. Eerst was ze nog een beetje verlegen, maar haar zekerheid werd met elke show groter. Ik zie haar ook als het middelpunt van de band, een beetje vergelijkbaar met Mark Lanegan (Sweethead-bandleden Eddie Nappi en Norm Block hebben voor hem gespeeld).”

Heb je na deze tour nog plannen met de band?

 

“We zijn bezig met nieuw materiaal voor de nieuwe plaat, en deze zal niet te vergelijken zijn met het eerste album. Het wordt ook even afwachten of ik kan meespelen bij de volgende tour…..”

Roept de plicht bij Queens of the Stone Age weer?

 

“Min of meer. Het is weer tijd om nieuwe ideeën op te doen zodat we aan het einde van 2011 een nieuw album kunnen uitbrengen, dat is het streven. We gaan ook nog veel touren met het eerste album van de band als basis. Dat betekent dat ik niet aan Sweethead kan werken. Touren wordt uiteraard onmogelijk. Daarom hebben we een nieuw bandlid, Eden Galindo meegenomen. Hij gaat mij vervangen bij een volgende tour van de band.”

Vertel eens wat meer over deze Eden Galindo?

 

“Eden is een bekende in het muziek- en bandcircuit van Los Angeles, ik betwijfel of jullie hem in Europa kennen. De meest bekende band waarin hij heeft gespeeld heet ‘Motorcycle Boys’, het komt het dichtste in de buurt bij garagerock. Hij neemt live enkele gitaarpartijen van me over, op deze manier kan ik me concentreren op het atmosferische geluid. Dat doe ik het liefst. Ik kan ‘shredden’ als het moet, maar het liefst speel ik in dienst van het nummer. Eden speelt ook keyboards, dat geeft een extra dimensie aan onze optredens. Hij is nog jong (20), maar dat maakt ons niets uit, hij voldoet helemaal aan onze eisen. Eden moet alleen nog een ontgroening krijgen. Misschien dat we hem eens door een kleedkamer vol met groupies laten kruipen, dat kunnen we natuurlijk wel eens proberen (lacht)…. “

Boots Electric – Honkey Kong

Bron: Loudtrax.com

Op dit blog werd al eerder een nummer van Boots Electric besproken en het kwam er hier niet zo goed van af. Het is nu tijd om te kijken of Jesse Hughes het over een compleet album wel wat beter doet. De energieke zanger doet het bij dit album zonder de hulp van Josh Homme. Eens kijken wat Boots zonder zijn maatje in petto heeft…

Het album luistert vlug weg, en dat is niet omdat het een mooi geheel is, maar omdat de nummers niet bepaald blijven hangen. In vergelijking met het Boots Electric Theme heeft het album wel een paar (kleine) lichtpuntjes. Met Swallowed by the Night probeert Hughes te experimenteren met zijn country-kant. Dat deed hij al eerder bij Eagles of Death Metal’s Midnight Creeper. Dat is ook meteen de meest interessantste zijde van Boots Electric. De electronische nummers zoals Boots Electric Theme, Complexity en meer leveren niet de beste kant op van de zanger. Het klinkt allemaal geforceerd en net niet. Een nummer als Speed Demon grijpt wel weer iets meer terug naar Eagles of Death Metal, maar het wordt nergens echt spannend en blijft maar kabbelen. Dat is jammer, want Hughes heeft veel meer in zijn mars dan dit.

Voor een feestje of op de dansvloer blijft Boots Electric goed materiaal afleveren. Het ligt er misschien maar net aan wat je doel is. Wil je een amusant achtergrondmuziekje, dan is dit een goede plaat. Als je een schijf zoekt met nummers die ooit in je muzikale top 10 zouden kunnen belanden, zoek dan snel even verder.