Queens of the Stone Age – My God is the Sun (Premiere)

Bron: Stereogum.com

Het nieuwe album van Queens of the Stone Age is in aantocht. Het zal ‘Like Clockwork’ heten en de eerste single is ook uit. My God is the Sun is de titel van het nummer. De track werd voor het eerst op het Braziliaanse festival Lollapalooza gespeeld voor een uitzinnig publiek . Dat festival was ook het debuut van de (voorlopig) nieuwe drummer, Jon Theodore. Hij speelde eerder voor The Mars Volta en wordt doorgaans gezien als een uitstekende drummer.

My God is the Sun begint met percussie en niet veel later knalt de eerste riff er in. Bandlid Dean Fertita speelt voornamelijk gitaar op deze track, het ziet er naar uit dat hij voor het komende album ook heel wat gitaarpartijen op zich zal nemen. Troy van Leeuwen bespeelt een 12-snarige gitaar voor dit nummer en Michael Shuman neemt de bas voor zijn rekening. Het nummer heeft een aantal tempowisselingen zoals we dat van Queens of the Stone Age gewend zijn. Voor dit blog zijn twee versies van My God is the Sun beschikbaar. Het enige echte debuut (live in Brazilie) en de studioversie van het nummer. Op het album verzorgde Dave Grohl (Foo Fighters) het drumwerk, maar op dit moment speelt de band nog met Jon Theodore, die Joey Castillo vervangt voor het zesde studioalbum van de groep.

Live bij Lollapalooza

De studioversie van My God is the Sun

Eind mei of begin juni zal het nieuwe album van Queens of the Stone (Like Clockwork) Age verschijnen. Tot die tijd moeten we het even met deze single doen…

Sound City – Real to Reel Soundtrack (OST)

Bron: Consequenceofsound.net

Gitarist, drummer en muzikale duizendpoot Dave Grohl (Foo Fighters, ex-Nirvana) bracht eerder dit jaar de muziekdocumentaire ‘Sound City’ uit. Hier hoort natuurlijk ook een soundtrack bij. In de film kwamen natuurlijk al verschillende artiesten zoals Alain Johannes (Eleven, Chris Cornell), Stevie Nicks (Fleetwood Mac), Trent Reznor (Nine Inch Nails), Rick Nielsen (Cheap Trick) en Rick Springfield voorbij. Zij hadden allen een connectie met de voormalige studio Sound City en namen met Dave Grohl de bijbehorende soundtrack op. Dat levert een zeer gevarieerd geheel op, want zowel Sir Paul McCartney als Lee Ving (van punkband Fear) zijn present en muziekmaatje Josh Homme (Queens of the Stone Age) zijn er. Dit album heeft ook een licht Foo Fighters sausje, want drummer Taylor Hawkins, bassist Nate Mendel, gitarist Pat Smear en toetsenist Rami Jaffee spelen met op de soundtrack.

Voor het album uitgebracht werd, verschenen er al twee singles van deze plaat. “From Can to Can’t” met Corey Taylor (Slipknot en Stone Sour), Rick Nielsen (Cheap Trick), Scott Reeder (ex-Kyuss) en Dave Grohl.  De andere single (Cut me some Slack) kreeg flink wat bekendheid doordat Sir Paul en alle nog in leven zijnde bandleden van Nirvana samenspeelden. De soundtrack trapt af met “Heaven and All” waarop Peter Hayes en Robert Levon Been van Black Rebel Motorcycle Club figureren. Het zou makkelijk een nummer van “BRMC’ kunnen zijn, ware het niet dat Dave Grohl de drummer van dienst is in plaats van Leah Shapiro. “You can’t Fix this” heeft Stevie Nicks van Fleetwood Mac in samenwerking met Grohl, Hawkins en Rami Jaffee en is een typische Nicks track. Haar teksten zijn vaak spiritueel getint en dat is ook hier het geval, de duivel komt geregeld terug in haar tekst. Met het rauwe, punknummer “Your Wife is calling” gaat de versnelling een paar tandjes hoger. Lee Ving (Fear) neemt de zang voor zijn rekening. De track is niet 100% punk, er zit een aardig melodieus randje aan het nummer. Een waar “uplifting” nummer is “A Trick with no Sleeve” van Alain Johannes, Joshua Homme en Dave Grohl. De afsluiter van het geheel heet “Mantra”  en dit nummer was al te zien in de Sound City film in de instrumentale fase. Op het album is de track echt “af” met vocalen en toevoegende geluiden van Trent Reznor. De vloeiende samenwerking van Reznor, Grohl en Homme is duidelijk, de klasse druipt van het nummer af.

Sound City: Real to Reel is een verzameling van tracks die makkelijk uitgebracht hadden kunnen worden door de meeste meewerkende artiesten. Zo klinkt het nummer van Rick Springfield (The Man that never was)  als een typisch nummer van Rick Springfield. Het is echter de samenwerking van andere muzikanten die wat extra’s toevoegen. Het album is een gevarieerde samenstelling van nummers van aansprekende artiesten. Het is de klasse van Grohl als muzikant die al deze verschillende muzikanten een podium geeft en hij treedt daarbij niet al te veel op de voorgrond, maar helemaal wegdenken kun je hem nooit. De combinatie van de artiesten en de wisselende samenstellingen werkt goed voor dit album. Een ware ondersteuning van de film Sound City of ook goed voor een afterparty. Bij beide zit je geramd met deze soundtrack.

Mantra (instrumentaal)

Alain Johannes, Dave Grohl & Joshua Homme – A Trick with no Sleeve

Queens of the Stone Age – Queens of the Stone Age (re-release)

Bron: brooklynvegan.com

Queens of the Stone Age bestaat voornamelijk uit Joshua Homme, vanaf 1998 tot en met de dag vandaag is hij het enige constante bandlid. Anno 2011 zijn Troy van Leeuwen en Joey Castillo al bijna tien jaar verbonden aan Queens, dus de heren worden ook wel als permanent lid beschouwd. Bij eerste album van QOTSA maakte Homme nog geen gebruik van Castillo en Van Leeuwen en deed veel zelf. Het was één van zijn muzikale avonturen na Kyuss en daarna zouden nog vele albums en samenwerkingen volgen van de Amerikaan. Het album Queens of the Stone Age was bijna niet meer verkrijgbaar tegen redelijke prijzen (het is ondertussen een obscuur eBay-object), dus Homme besloot om zijn eerste album opnieuw uit te brengen.

De opener van deze plaat is Regular John en dat hakt er meteen goed in. Het nummer begint met een loeizware riff, maar het wordt nergens te hard. Dit komt door de zachte en subtiele zang van Josh Homme. In een track als If Only pakt het goed uit, de combinatie van Homme’s zachte stem en goede riffs. Neem ook de strakke drums, dragende basgitaar en de basis van Queens of the Stone Age is gelegd. In vergelijking met de originele versie zijn The Bronze, These aren’t the Droids you’re looking for en Spiders and Vinegaroons aan het album toegevoegd. Beste track van de nieuwe nummers is wel The Bronze. Het is een raadsel waarom deze track buiten de originele tracklist is gehouden, het misstaat zeker niet op het album. Nummers als Mexicola en How to Handle a Rope (a Lesson in the Lariat)  geven de visie van Joshua Homme precies weer. Het is wel eens ruig, maar tegelijkertijd ook dansbaar.

Het is vreemd dat dit debuut in 1998 nooit massaal is opgepikt door muziekcritici. Het doel van Homme was om een album te maken waar “iemand binnen drie seconden kon horen wat voor band het zou zijn”. Met deze opzet voor ogen is de Amerikaan daar redelijk goed in geslaagd.

Them Crooked Vultures – Self Titled

Bron: Alternative.blog.nl

John Paul Jones (Led Zeppelin), Dave Grohl (Foo Fighters en ex-Nirvana) en Joshua Homme (Queens of the Stone Age en Eagles of Death Metal) vormen samen Them Crooked Vultures. Volgens veel muziekmedia was de nieuwste ‘supergroep’ (weer) geboren.  De heren zijn samen verantwoordelijk voor een mooie reeks albums, maar uiteindelijk gaat het om de plaat die ze afleveren.  Rond het verschijnen van dit album en de vele live-optredens van Them Crooked Vultures hing vaak een waas van mysterie, maar dat hoort allemaal bij het marketingproces.

De invloed van de drie muzikanten is direct hoorbaar op het selftitled album. Een nummer als Dead End Friends had makkelijk op een Queens of the Stone Age album kunnen staan. De ‘hook’ van Nobody Loves Me, Neither Do I smaakt naar John Paul Jones’s Led Zeppelin met een vleugje Josh Homme. Grohl laat met aparte percussie en geweldige drumfills zien dat hij zeker niet onder doet voor zijn collega’s. Er is niet echt een rode draad op dit album te bekennen, alle nummers zijn op zichzelf staand. Scumbag Blues doet z’n naam eer aan, met een heerlijke riff en volle baslijnen van dhr. Jones. Een apart tussendoortje is het Interludes with Ludes. ‘Een beetje vreemd, maar wel lekker’ zou wel eens de juiste beschrijving voor de track kunnen zijn. Met dance wordt ook geëxperimenteerd op deze plaat, Gunman heeft een beat die op de dansvloer niet zou misstaan. De afsluiter van het album, Spinning in Daffodils vat de essentie van Them Crooked Vultures goed samen. Hier zijn drie muzikanten aan het werk die met het volle plezier aan dit album gewerkt hebben. Dat is ook goed te horen aan deze plaat.

Them Crooked Vultures is als een eerste date. In het begin is het nog een beetje aftasten, je weet nog niet zeker wat je aan elkaar hebt. Als Dave Grohl, Josh Homme en John Paul Jones nog verder gaan daten (die kans is groot), kunnen we nog mooie dingen verwachten. Dit album klinkt ook als een mooi avontuur, en Spinning in Daffodils vat het met de laatste zin (beetje geleend van Mark Lanegan) goed samen. “I’m so high. I just. May. Never Come Down.”