End of Summer

De zomer is weer voorbij, tijd om op dit blog weer (verder) aan het werk te gaan. Er ligt nog het een en het ander op de plank aan recensies, dus de komende tijd zal de activiteit hier weer wat toenemen. Het achtergrondverhaal over Levi Strauss wacht op deel drie, //uitgelicht// kan nog enkele edities gebruiken. Enfin, genoeg te doen. Back to work!

Advertenties

Achtergrondverhaal: KYUSS versus KYUSS Lives! – de Afloop

Supa Scoopa and Mighty Scoop

Er werd al eerder geschreven over de rechtszaak tussen Kyuss (Josh Homme & Scott Reeder) en Kyuss Lives! (John Garcia & Brant Bjork). Ondertussen is de zaak behandeld en min of meer in het voordeel uitgevallen voor Homme en de zijnen. In dit achtergrondverhaal een verdere reconstructie van de gebeurtenissen. 

Bands en/of vrienden die elkaar voor het gerecht slepen, dat kán nooit goed uitpakken. In het geval van Kyuss doet dat het ook niet, want er is met een hoop modder gegooid door de heren van al dan niet ex-Kyuss. Het vreemde aan het verhaal is dat Josh Homme en Scott Reeder in het begin 100% achter Kyuss Lives! stonden. Wat ging er allemaal mis?

In principe was het de bedoeling van Kyuss Lives! dat er enkele shows gegeven zouden worden en dit groeide uit tot een complete tour. Het groeide uit tot een groot succes, want de liefde voor Kyuss bleek over de hele wereld nog lang niet over. Langzaam maar zeker kwamen er plannen van Garcia en Bjork boven water; ze wilden een live-album uitbrengen én nieuwe materiaal opnemen. Op dat moment begon er een alarmbel te rinkelen bij Josh Homme, zijn oude kameraden wilden ook gebruikmaken van de naam Kyuss. In overleg met oud-bandgenoot Scott Reeder besloot hij om een rechtszaak tegen Garcia en Bjork in te dienen. Er was enige spoed daarbij gebaat, want er was een deadline voor de naam “Kyuss”. Als zij niet op tijd waren geweest, was de naam zonder tegenbericht komen te vervallen en konden Brant Bjork en John Garcia de naam claimen. Vanaf dat moment ging het balletje rollen, want Homme (en Reeder) die een rechtszaak aanspannen tegen oud-bandleden, dat is natuurlijk groot nieuws.

Er kwam al snel reactie uit het Kyuss Lives! kamp, het ‘gezaghebbende’ muziektijdschrift Rolling Stone publiceerde een interview met Garcia en Bjork. Ondertussen stapte bassist Nick Oliveri (ex-Queens of the Stone Age) uit Kyuss Lives! Uit het relaas met Rolling Stone bleek dat de schuld volledig bij Josh Homme en Scott Reeder kwam te liggen. Althans, volgens John Garcia en Brant Bjork. Ondertussen doet Nick Oliveri zijn verhaal tegen de online muziekwebsite Antiquiet. De bassist wil het liefste in het midden blijven in het conflict, omdat hij nog steeds met beide zijden bevriend is. Hij laat echter wel blijken het oneens te zijn met enkele zakelijke beslissingen van Kyuss Lives! Zo is Oliveri het niet eens met het vragen van geld voor meet&greets met de band. Op de eerder genoemde website Antiquiet zijn een aantal e-mails beschikbaar van de heren die ooit Kyuss vormden. Het is niet de meest fraaie manier, maar het geeft wel enig inzicht in wat er allemaal speelt. De aanklacht staat helemaal onderaan en is een aanrader als je van legale bandzaken houdt.  Op een andere website, City of Devils, zijn de (veelzeggende) e-mails van Nick Oliveri leesbaar.  Oliveri geeft in één zin weer wat er eigenlijk allemaal speelt: “We are Kyuss, not KISS”. Daarmee maakt de oud-bassist een statement dat deze hele zaak goed samenvat.

Uitspraak rechter

Deze link bevat de uitspraak van de rechter inzake Kyuss/Kyuss Lives! De rechter oordeelde dat Kyuss Lives! er het beste aan doet om onder een nieuwe naam hun activiteiten voort te zetten. Dat is een harde klap voor John Garcia en Brant Bjork en wellicht voor sommige fans. De heren waren teleurgesteld in het besluit van de rechter en Garcia zei dat de fans de dupe zijn van de uitspraak. Dat klopt, maar als we tussen de lijnen door lezen, verwijt Bjork zijn ex-bandleden Homme en Reeder dat hij geen rechten had op de naam.  Een saillant detail in dezen is dat Bjork besloot om de band te verlaten in 1993. Dat betekent dat hij sowieso geen recht had inzake de band.

Het moment van beschuldigingen uiten naar elkaar is nu achter de rug. Opvallend is dat de heren van Kyuss Lives! veel meer de media zochten dan Josh Homme en Scott Reeder. Op het moment van schrijven is Homme druk bezig met het nieuwe album van Queens of the Stone Age.  Het laatste album van de band dateert alweer uit 2007. Wellicht heeft de rechtszaak voor enige vertraging gezorgd, maar op dit moment heerst er nog een relatieve persstilte uit het QOTSA-kamp. Er is nog niets bekend over activiteiten van Brant Bjork en John Garcia, het is onduidelijk of zij nog iets met Kyuss gaan doen. Als het aan Homme ligt, blijft Kyuss een (goede) muzikale herinnering. Het onderstaande filmpje is wellicht het laatste optreden in goede kwaliteit van Kyuss Lives! en toevallig ook op Nederlandse bodem (Pinkpop). Daaronder is een filmpje van Kyuss in de oude glorie. Veel kijkplezier!

Kyuss Lives!

Kyuss

Analyse: Het vertrek van gitarist Urbanowicz (Editors)

Op dit blog werd het album The Back Room van Editors onlangs besproken. Er is echter nog meer te doen rond de band uit Birmingham. Op 16 april werd bekend dat gitarist Chris Urbanowicz de band heeft verlaten. Dat was best een grote schok, want het was voornamelijk het gitaargeluid van de gitarist dat mij bijzonder aansprak bij Editors. Het onderstaande filmpje van Fingers in the Factories geeft een voorbeeld van het redelijk unieke gitaargeluid.

Het geluid van Urbanowicz is vooral te vinden op de eerste twee albums van de band. Na An End Has a Start is de band zich meer gaan toeleggen op het gebruik van synthesizers. De hitsingle Papillion is daar een perfect voorbeeld van. Op het laatste album In this Light and On this Evening maken de electronica de dienst uit in plaats van het eens zo kenmerkende gitaargeluid van Chris Urbanowicz. Zou het vertrek van de gitarist wellicht te maken hebben met het feit dat Editors zich meer en meer willen toeleggen op synths? Vooralsnog heeft Urbanowicz  zich nog niet uitgelaten over zijn vertrek.

Het is nu afwachten wat de band gaat doen met het vierde album. Het zit er dik in dat de ingeslagen weg wordt vervolgd door Tom Smith en zijn kameraden. Editors heeft deze zomer shows in de planning staan, onder meer op Rock Werchter. Wordt er op zoek gegaan naar een waardige vervanger? Dat moet haast wel, want Smith speelt enkel en alleen slaggitaar tijdens de verschillende nummers.

Bron: skylinereviews.com

Column – Corry Konings & New Kids

Vandaag werd er bekend gemaakt dat New Kids er de brui aangeven. Tijdens mijn afstuderen had ik al een column geschreven over de samenwerking tussen zangeres Corry Konings en New Kids. Deze column werd toen (naar mijn mening zwaar onterecht) als ‘te grof’ bestempeld.  Tevens werd er gesuggereerd dat ik gebruik zou maken van niet bestaande woorden. Het is jammer dat docenten van een opleiding journalistiek niet eens de moeite doen om zich in te lezen. Het wél eisen van je studenten, maar als docent totaal niets doen. Schandalige houding. Genoeg over het waardeloze onderwijs in Nederland, hier is de column.

Corry Konings is de grootste hoer van Nederland

“Hoe ouder, hoe gekker”. Op deze manier verklaart Corry Konings haar laatste hit. De zangeres van het levenslied laat zich deze keer van een heule andere kant zien. Ze heeft de Rekels ingeruild en werkt nu samen met New Kids, de Brabantse relschoppertjes uit Maaskantje. Het muziekstuk heet ‘Hoeren Neuken Nooit Meer Werken’. Corry Konings is dankzij dit nummer weer helemaal in beeld.

‘Hoeren Neuken Nooit Meer Werken’ is de titelnummer van de laatste film van New Kids (Nitro) en een grote hit op Youtube. Op dit moment heeft de videoclip richting de één miljoen views. De toch wat vulgaire titel is dé reden waarom jong en oud elkaar in de haren vliegen op internet. Menigeen vindt het niet door de beugel kunnen dat Corry zich met schuttingtaal bezighoudt. Een reactie van Youtube-gebruiker BronLeen is tekenend: “Als je om dit soort schorem lacht, is er niet veel hoop voor jou. A-S-O-C-I-A-A-L is nog te zacht uitgedrukt”.

De titel van het nummer is wellicht een beetje choquerend, en daarom valt Nederland over elkaar heen. Problemen als de ‘verhuftering’ van dit land, individualisatie van de maatschappij zijn allemaal toepasbaar op dit nummer. Ik vind dat grote onzin. Een gebruiker als BronLeen is wat mij betreft een verrekte mongol. We hebben al genoeg politiek correcte droeftoeters in Nederland. Het is juist tijd voor meer humor en zelfspot, dát kan onze samenleving juist gebruiken.

In plaats van het opgeheven en verontwaardigde vingertje te hanteren, zouden critici beter eens zichzelf én dit nummer wat minder serieus nemen. Huilen is voor jullie te laat. New Kids heeft de aandacht voor de komende film en Corry? Zij hoeft misschien nooit meer te werken………………………

UITGELICHT –

Nieuw jaar, dus tijd voor andere dingen. Zo af en toe kom ik helaas niet altijd aan het bloggen toe. Te druk met dingen in het dagelijkse leven. Vooral het afstuderen belemmert mij om te schrijven. Zodoende zal ik zo nu en dan kiezen om een individueel nummer te recenseren in plaats van een compleet album. Genoeg nummers te vinden die de aandacht verdienen. Dat kan zijn omdat het nummer an sich briljant is, een goede anekdote heeft, bijzondere videoclip heeft of andere redenen.

Interview Sweethead

Bron: hardtines.ca

Sweethead is vulgair, stout en gewaagd

Gitarist Troy van Leeuwen laat nieuw bandlid tussen groupies kruipen

 

UTRECHT – Gitarist Troy van Leeuwen is een veelzijdig man. Hij heeft voor verschillende bands gespeeld, waaronder cultband ‘Failure’ ‘ A Perfect Circle’  (project van Toolzanger Maynard James Keenan) en ‘Queens of the Stone Age’. Nu is Van Leeuwen bezig met Sweethead, zijn nieuwste project. De band is het beste te vergelijken als een Debbie Harry (Blondie) die een punkmetamorfose heeft ondergaan. Sweethead gaf in het Utrechtse Tivoli de Helling een optreden. Enkele uren daarvoor had de gitarist even tijd om over Sweethead te vertellen.

Hoe hebben jullie de naam Sweethead bedacht?

 

“Het is de naam van een nummer van David Bowie. Het was voor die tijd (1972) te vulgair en is daarom later (1990) pas gereleased. Een bandnaam bedenken is niet echt leuk meer tegenwoordig, de namen worden steeds gekker en gekker. We hebben het daarom maar zo simpel mogelijk gehouden. Sweethead past wel bij ons, het klinkt vulgair, stout en gewaagd. Serrina (zangeres van Sweethead) en ik zijn grote liefhebbers van Bowie’s muziek. We zien het beiden als één van onze grootste invloeden.”

Kun je over het ontstaan van Sweethead vertellen?

 

“De band is een idee waar Serrina en ik eigenlijk al lang mee spelen. Het ontbrak eigenlijk eerder aan de tijd om iets uit te werken, Queens of the Stone Age is meer dan een full-time baan. De laatste show met Queens was in augustus 2008 en daarna hebben we alles even op een laag pitje gezet. Serrina en ik hebben toen enkele nummers uitgewerkt met behulp van Eddie Nappi (bassist van Sweethead) en Norm Block (drummer van Sweethead). Deze samenwerking beviel zó goed dat we met Eddie en Norm zijn doorgegaan. Serrina en ik hadden al een soort raamwerk van de meeste songs gemaakt, en met de hulp van hen hadden we al snel materiaal voor een release. Dit is dan ook uiteindelijk de EP ‘The Great Disruptors’ geworden.”

‘The Great Disruptors’ is in juli 2009 uitgebracht, wat ging er aan vooraf?

 

“Het materiaal van de EP was eind 2008 af, maar er moest nog wat bijgeschaafd worden. Wat precies was nog niet helemaal duidelijk. We hadden toen nog geen enkel live-optreden gedaan, dus het werd hoog tijd. Op dat moment hadden we nog geen label en manager, voor de buitenwereld waren we compleet onbekend. Gelukkig kreeg ik een telefoontje van Sean Wheeler (Throw Rag) dat ze nog een band zochten voor een optreden in The Redwood Bar in Los Angeles. Het was een echt ‘do or die’ optreden, niemand kende ons en we hadden bijna niet geoefend op het maken van ‘The Great Disruptors’ na. We hebben het overleefd! Welke nieuwe band moet tijdens het optreden drie toegiften spelen? Toen hadden we het idee dat we goed zaten en dat Sweethead best wel eens iets moois zou kunnen worden.”

Wat waren de doelstellingen na het eerste optreden?

 

“Veel touren. Een goede E.P. afleveren. Oefenen. Nieuw materiaal schrijven. Oefenen. Ons eerste album uitbrengen en nog meer touren. De meeste doelstellingen hebben we overigens wel gehaald. Oefenen is belangrijk, maar live-shows spelen is dé ultieme test voor een nieuwe band. De eerste shows waren allemaal in Californie, de meeste in Los Angeles. In L.A. is het publiek ontzettend kritisch, als ze het niets vinden dan lopen ze weg. Dat is ons gelukkig bespaard gebleven.

Het is uiteindelijk wel gelukt om een goede E.P. uit te brengen. Zoals ik al eerder vertelde, hadden we voor onze eerste show al behoorlijk wat werk afgeleverd. Na het eerste optreden zijn we bij elkaar gaan zitten om wat elementen te veranderen. Het publiek was laaiend enthousiast, maar voor ons was het nog niet goed genoeg. Sommige nummers hebben we herschreven omdat wij het gevoel hadden dat we als band nog meer uit onszelf konden halen. Dat resultaat haal je niet altijd in de studio, maar live praktisch altijd. Dat is ons streven om elke keer, voor elk optreden weer 100 procent te gaan. Nooit op de automatische piloot, altijd vol gas. Dat zijn elementen die wij onder controle hebben en dus kunnen veranderen.”

Wanneer hebben jullie een goede show gehad?

 

“Voor mij hoeft het geen grote zaal te zijn. Hoe intiemer, hoe liever eigenlijk. Qua publiek scheelt het veel of je nu in de VS of Europa speelt. Ik vind het niet leuk om te zeggen, omdat ik zelf een Amerikaan ben, maar het Amerikaanse publiek is doorgaans verwend. Zeker in Los Angeles. Als je daar ‘hot’ bent, heb je je ’15 minutes of fame’ en daarna is meteen alle aandacht weg. Mensen springen daar van band naar band, alsof je een soort snack bent. Als je in Europa een goed optreden hebt, dan bezoeken veel mensen weer een show van je volgende tour.

Qua publiek is het lastig, in het zuiden van Europa zijn de mensen bijzonder gepassioneerd en wild, dat is in het noorden wat minder. Ik kan je toch verzekeren dat ik gekke dingen in Nederland gezien heb (lacht)! Het maakt mij niet uit of de mensen stilstaan of dansen, muziek is iets wat iedereen anders beleeft. Na een geslaagde show moeten wij als band echt zoiets hebben van… ‘eerst even een paar biertjes om af te koelen, want we staan niet meer met beide benen op de grond. Het gevoel dat je een meter of twee aan het zweven bent’, dat tekent een geslaagde show.”

Hoe werd het album ‘Sweethead’ ontvangen?

 

“Opvallend positief eigenlijk. Het album moet zo veel mogelijk op een live-show van ons, dat was echt de achterliggende gedachte van het album. Ik denk dat het ook vrij goed is gelukt, maar ik hoor nog steeds enkele dingen die ik zou veranderen. Het mixen en masteren van de plaat heb ik gedaan, en achteraf heb ik daar wel een beetje spijt van. Het is een goede les geweest, maar ik zit er niet echt op mijn plaats. Het duurde allemaal wat te lang en ik hoorde de muziek niet meer.”

Bij het volgende album zit je dus niet achter de knoppen?

 

“Nee, dat kan ik beter aan een ander over laten. Ik denk dat ik het beste functioneer als muzikant en wellicht in een adviesrol. Het mixen en masteren van een plaat is een slopende klus, je hoort op den duur geen fouten meer. Eigenlijk hoor je niets meer, het lijkt me daarom maar beter om dat uit handen te geven. De lol gaat er zo erg snel af, en dat terwijl ik juist ontzettend graag in de studio ben. Moet je nagaan!”

Wat is de kracht van Sweethead?

 

“Serrina. Zij is de drijvende kracht achter de band, heeft alle teksten geschreven en is verantwoordelijk voor de visie van de groep. Haar aanwezigheid op het podium is niet meer te vergelijken met eerdere optredens, ze is een podiumbeest geworden. Ze is niet meer bang om de interactie met het publiek op te zoeken. Eerst was ze nog een beetje verlegen, maar haar zekerheid werd met elke show groter. Ik zie haar ook als het middelpunt van de band, een beetje vergelijkbaar met Mark Lanegan (Sweethead-bandleden Eddie Nappi en Norm Block hebben voor hem gespeeld).”

Heb je na deze tour nog plannen met de band?

 

“We zijn bezig met nieuw materiaal voor de nieuwe plaat, en deze zal niet te vergelijken zijn met het eerste album. Het wordt ook even afwachten of ik kan meespelen bij de volgende tour…..”

Roept de plicht bij Queens of the Stone Age weer?

 

“Min of meer. Het is weer tijd om nieuwe ideeën op te doen zodat we aan het einde van 2011 een nieuw album kunnen uitbrengen, dat is het streven. We gaan ook nog veel touren met het eerste album van de band als basis. Dat betekent dat ik niet aan Sweethead kan werken. Touren wordt uiteraard onmogelijk. Daarom hebben we een nieuw bandlid, Eden Galindo meegenomen. Hij gaat mij vervangen bij een volgende tour van de band.”

Vertel eens wat meer over deze Eden Galindo?

 

“Eden is een bekende in het muziek- en bandcircuit van Los Angeles, ik betwijfel of jullie hem in Europa kennen. De meest bekende band waarin hij heeft gespeeld heet ‘Motorcycle Boys’, het komt het dichtste in de buurt bij garagerock. Hij neemt live enkele gitaarpartijen van me over, op deze manier kan ik me concentreren op het atmosferische geluid. Dat doe ik het liefst. Ik kan ‘shredden’ als het moet, maar het liefst speel ik in dienst van het nummer. Eden speelt ook keyboards, dat geeft een extra dimensie aan onze optredens. Hij is nog jong (20), maar dat maakt ons niets uit, hij voldoet helemaal aan onze eisen. Eden moet alleen nog een ontgroening krijgen. Misschien dat we hem eens door een kleedkamer vol met groupies laten kruipen, dat kunnen we natuurlijk wel eens proberen (lacht)…. “