//Uitgelicht// David Bowie – Slow Burn

Bron: wikipedia.org

Deze tweede blogpost van  //Uitgelicht// gaat over het nummer Slow Burn van David Bowie.  De eerste kennismaking met het nummer was een ‘Best of Bowie’ cd (één van de vele). De track staat op het in 2002 verschenen Heathen. .  Soms heeft een nummer een bepaalde x-factor, iets wat je niet helemaal kunt benoemen maar datgene zorgt er wel voor dat je de track nooit meer vergeet. Slow Burn is zo’n typisch pakkend nummer. De gitaar in de opening werd door niemand minder dan Pete Townshend (The Who).

Het nummer an sich klinkt in combinatie met Bowie’s tekst onheilspellend. Dat is (zeer) waarschijnlijk ook het doel van the Thin White Duke. Het album Heathen verscheen in 2002 en schijnt onder meer door de gebeurtenissen van 11 september 2001 beïnvloed te zijn. David Bowie zingt over “Here shall we live, in this terrible town” en “And the walls shall have eyes
And the doors shall have ears”. Het komt over als een nummer over onverzettelijkheid, want de opvolgende tekst “But we’ll dance in their dark. And they’ll play with our lives Like a Slow Burn. Leading us on and on and on “.

Zoals eerder in dit artikel gesteld wordt, was de introductie van dit nummer een ‘Best of’ compilatie. Muzikaal trof Slow Burn meteen de spreekwoordelijke muzikale roos. Later viel de tekst, die tussen hoop en wanhoop hangt pas op. De combinatie van het talent van Bowie, het gebruikmaken van een virtuoos als Townshend en een treffende tekst. Hele simpele ingrediënten maken deze track tot een hoogtepunt van Heathen. De vertaling van de studio-versie naar live is ook geslaagd, de Britse zanger nam het nummer op in de setlist van zijn albumtour. Kijk en oordeel zelf!

Queens of the Stone Age – …Like Clockwork

Bron: Digitalartsonline.co.uk

Er kan veel gebeuren in zes jaar tijd. Zoveel tijd zat er tussen de albums Era Vulgaris en …Like Clockwork. Zanger Josh Homme van Queens of the Stone Age richtte de band Them Crooked Vultures (met John Paul Jones en Dave Grohl) op. De andere bandleden hielden zich bezig met Eagles of Death Metal, Sweethead, Mini Mansons en Hello=Fire. Dat was allemaal te verwachten, maar er gebeurden ook dingen waar niemand op had gerekend. Drummer Joey Castillo (lid van de band sinds 2002) vertrok. Een simpele operatie voor Homme liep uit op een flinke tegenvaller, de zanger stierf bijna op de operatietafel. Dat gegeven komt vaak terug bij …Like Clockwork.

Op dit album maakt de band veel gebruik van al dan niet bevriende artiesten. Zo hebben Sir Elton John, Jake Shears (Scissor Sisters), Trent Reznor (Nine Inch Nails), James Lavelle (UNKLE), Nick Oliveri (ex-Queens of the Stone Age), Alex Turner (Arctic Monkeys) en Mark Lanegan allemaal een vinger in de pap op deze plaat. Hier en daar hoor je ze of juist niet, maar ze zijn er wel. Het album opent met Keep Your Eyes Peeled, het is een donkere grauwe track maar er zit wel een zekere groove in. Rustige momenten worden afgewisseld met tempoversnellingen en dat klinkt bekend in de oren. Het gaat er iets toegankelijker aan toe bij ‘I sat by the Ocean’, dit nummer is de nieuwe single van de band naast het eerder uitgebrachte ‘My God is the Sun’. De radiovriendelijkheid van de track springt meteen in het oog. Die vlieger gaat niet op voor Kalopsia, de track schommelt tussen hard/zacht en dat is tevens de kracht van het nummer. De titel refereert aan een illusie dat zaken des levens mooier lijken te zijn dan ze werkelijk zijn…. Weten we dat ook weer. Fairweather Friends en Smooth Sailing zijn twee tracks die in eerste instantie niet heel erg “Queens” klinken. Smooth Sailing heeft een discobeat en Sir Elton John drukt een stempel op Fairweather Friends. De band heeft over de jaren heen wat ‘langere’ tracks geproduceerd. Voorbeelden zijn ‘I Think I Lost My Headache’ en ‘Better Living Through Chemistry’ op Rated R.  Het album Lullabies to Paralyze had ‘Blood is Love’ en ‘Someone’s In the Wolf’.  …Like Clockwork heeft ‘I Appear Missing’. Deze track kan zich makkelijk meten met de voorgangers op eerdere albums van Queens of the Stone Age.

Op ..Like Clockwork gaat de band een andere kant op, maar het blijft allemaal erg herkenbaar. De huidige bezetting van Queens of the Stone Age is muzikaal zeer gevarieerd, en dat levert ook tracks op zoals ‘The Vampyre of Time and Memory’ en de titeltrack. De ballades steken goed in elkaar, maar de heren blijven toch beter als het om het stevige werk gaat. …Like Clockwork is een emotionele(re) plaat van de band.  Soms is het nodig om jezelf terug te trekken en even opnieuw uit te vinden, zeker als een bandlid (Castillo) afscheid neemt. In het geval van Queens of the Stone Age zorgt het voor een evenwichtige en muzikaal brede plaat. Na regen komt zonneschijn. Toch?

Eerder dit jaar gaf QOTSA in het eigen Los Angeles een concert waar de meeste nummers van …Like Clockwork werden gepresenteerd aan het publiek. Bekijk hieronder de beelden van NPR:

Tame Impala – Lonerism

Het valt niet voor elke band te zeggen, maar soms wordt een band ‘opgepikt’ door verschillende media en zie daar, een hype. Tame Impala is het voorbeeld van zo’n band. De aandacht is goed voor artiesten, maar het kan ze ook tegenwerken. Een andere voorbeeld is bijvoorbeeld  Arctic Monkeys. Laten we hopen dat het met Tame Impala niet zo’n vaart zal lopen en dat de heren het hoofd koel kunnen houden van alle (pers)aandacht. Mijn eerste kennismaking met Tame Impala ging niet via de muziekpers, maar via Facebook. Een Facebook”vriendin” deelde de clip van Apocalypse Dreams met de bijbehorende tekst dat het nummer briljant was. Zo begon mijn kennismaking met Tame Impala uit Australie, via het album Lonerism.

Als het album even vlug beluisterd wordt, vallen de texturen en ‘kleuren’ van het album wel op. Er is flink gebruik gemaakt van synths en andere ruimtelijke vullingen. Zo krijgt de plaats een jaren 60/70 gevoel, maar dat hoeft niet per definitie slecht te zijn. Music to Walk Home by onderschrijft het bovenstaande helemaal, het is een dromerig nummer en zou een prima soundtrack zijn om naar huis te lopen.  De gekozen single, Elephant, heeft in de verte wel iets weg van Deep Purple. Alleen de zang is niet echt vergelijkbaar, want Kevin Parker haalt het niet in vergelijking met Ian Gillan. Het dromerige oftewel psychedelische komt niet in alle tracks naar voren, maar het is altijd wel aanwezig. De opener van Lonerism heet Be Above It en dit nummer drijft juist helemaal op het ritme plus de herhalende ‘Gotta Be Above It‘ vocalen. The Doors komen op dit album ook nog even om de hoek kijken, Keep on Lying had niet misstaan op een plaat van Jim Morrison en zijn bandleden. De absolute top wordt gehaald in het nummer Apocalypse Dreams en heeft alles wat goed is aan deze plaat, een goede uptempo beat, pop-elementen en een heerlijk dromerig gevoel.

Er wordt door Tame Impala goed teruggepakt naar de jaren ’60 en ’70 met de psychedelische elementen en voornamelijk de synths. Dat hoeft niet altijd verkeerd te zijn, want in een eerdere recensie deden Broken Glass Heroes dat ook. Lonerism is een heerlijke reisplaat waarbij je weg kunt dromen. De gekozen single Elephant en het nummer Be Above It passen in die zin eigenlijk helemaal niet op dit album omdat ze wat meer uptempo zijn en tevens wat ‘harder’.  Of de hype terecht is die sommige media creerden over deze band valt nog te bezien. Laat het dan wel duidelijk dat Tame Impala een puik album heeft afgeleverd met Lonerism. Dat dan weer wel.

Queens of the Stone Age – I Appear Missing & Kalopsia

Het nieuwe album van Queens of The Stone Age laat nog even op zich wachten, begin juni (4 juni) wordt het album officieel uitgebracht. Ondertussen staat het marketingteam van de band niet stil, via de site likeclockwork.tv werden al enkele fragmenten gepresenteerd. De titels zijn ‘I Appear Missing’ en ‘Kalopsia’. Beide nummers zijn niet de volledige versies (*knip*) en worden ondersteund door wel zeer bijzondere videoclips.

Hier is ‘Kalopsia’

 

Het donkere ‘I Appear Missing’

Met deze nummers lijkt Queens of The Stone Age een tikkeltje een andere weg te zijn ingeslagen. Het is niet allemaal even snel zoals sommigen dat van de band gewend zijn. Er zijn verschillende lagen in de studioversies van ‘Kalopsia’ en “I appear Missing’ waardoor ‘Like Clockwork’ misschien wel meer een luisteralbum wordt dan hapklare (rock)brokken. 

Op dit moment zijn de heren bezig met een promotietour door Europa. Zo waren zij al bij Studio Brussel en Jools Hollands’ Later (BBC).  Vanavond geven zij acte de presence bij De Wereld Draait Door. De onderstaande link geeft drie nieuwe nummers, My God is The Sun, I Sat by the Ocean en If I had a Tail. De band speelde deze nummers in Studio Brussel’s Club 69.

Queens of the Stone Age – My God is the Sun (Premiere)

Bron: Stereogum.com

Het nieuwe album van Queens of the Stone Age is in aantocht. Het zal ‘Like Clockwork’ heten en de eerste single is ook uit. My God is the Sun is de titel van het nummer. De track werd voor het eerst op het Braziliaanse festival Lollapalooza gespeeld voor een uitzinnig publiek . Dat festival was ook het debuut van de (voorlopig) nieuwe drummer, Jon Theodore. Hij speelde eerder voor The Mars Volta en wordt doorgaans gezien als een uitstekende drummer.

My God is the Sun begint met percussie en niet veel later knalt de eerste riff er in. Bandlid Dean Fertita speelt voornamelijk gitaar op deze track, het ziet er naar uit dat hij voor het komende album ook heel wat gitaarpartijen op zich zal nemen. Troy van Leeuwen bespeelt een 12-snarige gitaar voor dit nummer en Michael Shuman neemt de bas voor zijn rekening. Het nummer heeft een aantal tempowisselingen zoals we dat van Queens of the Stone Age gewend zijn. Voor dit blog zijn twee versies van My God is the Sun beschikbaar. Het enige echte debuut (live in Brazilie) en de studioversie van het nummer. Op het album verzorgde Dave Grohl (Foo Fighters) het drumwerk, maar op dit moment speelt de band nog met Jon Theodore, die Joey Castillo vervangt voor het zesde studioalbum van de groep.

Live bij Lollapalooza

De studioversie van My God is the Sun

Eind mei of begin juni zal het nieuwe album van Queens of the Stone (Like Clockwork) Age verschijnen. Tot die tijd moeten we het even met deze single doen…

R.E.M. – Collapse into Now

Bron: beatsperminute.com

In september 2011 stopt R.E.M. als band. Collapse into Now is de zwanenzang van de groep na 31 jaar, vijftien albums en verschillende tournees. Michael Stipe, Peter Buck en Mike Mills vonden het gepast om op een zeker hoogtepunt te stoppen in plaats van tot in de lengte der jaren te touren. Drummer Bill Berry hield het in 1997 voor gezien bij de band uit Athens, Georgia (VS). Toen dit album werd uitgebracht was de groep nog bij elkaar. Achteraf zijn er verschillende hints te vinden op dit album waaruit blijkt dat deze plaat toch echte de laatste is voor de Amerikanen. Op de cover van het album zwaait of groet Stipe. Het nummer ‘All the Best’ lijkt ook op een vaarwel en het nummer ‘Blue’ lijkt verdacht veel op Country Feedback (van het album Out of Time uit 1993) en kan als een zeker afscheid beschouwd worden. 

Dit album is in vergelijking met het vorige album, ‘Accelerate‘, ietwat gevarieerder. Zo heeft de plaat enkele up-tempo nummers zoals ‘All the Best’, ‘Mine Smell Like Honey’, ‘Alligator, Aviator, Autopilot, Antimatter’ en ‘That someone is you”. Er staan ook mid-tempo en rustigere tracks op Collapse into Now voor de afwisseling. Single “Uberlin” is een goed voorbeeld van een typisch mid-tempo R.E.M. nummer. Stipe zingt:  “I am flying on a star into a meteor tonight (…) I will make it through the day. And then the day becomes the night. I will make it through the night” en lijkt vooral een nummer gebaseerd op het thema ‘hoop’. Eddie Vedder (Pearl Jam) heeft een gastoptreden op “It happened today”  en dat nummer doet denken aan “Belong” van het album ‘Out of Time’ dat R.E.M. in 1991 uitbracht.

Het is altijd makkelijk om achteraf terug te kijken naar eerdere albums van R.E.M. zonder te weten dat dit het laatste studioalbum ooit zou zijn van de band. De puzzelstukjes vallen met Collapse into Now wel allemaal op zijn plaats. R.E.M. verwijst muzikaal en tekstueel terug naar hun rijke verleden als band. In de herhaling vallen doen ze echter niet, het is eerder het verleden wat terugkomt in het heden. Daarmee is de albumtitel een stuk duidelijker en zodoende ontzettend logisch. Collapse into Now is zeker niet het beste album van de vijftien stuks die de band uitbracht, maar wel een waardig en zinnig afscheid voor de band uit Athens, Georgia.

Hieronder twee clips; All the Best (live) en de officiele clip van Uberlin

Sound City – Real to Reel Soundtrack (OST)

Bron: Consequenceofsound.net

Gitarist, drummer en muzikale duizendpoot Dave Grohl (Foo Fighters, ex-Nirvana) bracht eerder dit jaar de muziekdocumentaire ‘Sound City’ uit. Hier hoort natuurlijk ook een soundtrack bij. In de film kwamen natuurlijk al verschillende artiesten zoals Alain Johannes (Eleven, Chris Cornell), Stevie Nicks (Fleetwood Mac), Trent Reznor (Nine Inch Nails), Rick Nielsen (Cheap Trick) en Rick Springfield voorbij. Zij hadden allen een connectie met de voormalige studio Sound City en namen met Dave Grohl de bijbehorende soundtrack op. Dat levert een zeer gevarieerd geheel op, want zowel Sir Paul McCartney als Lee Ving (van punkband Fear) zijn present en muziekmaatje Josh Homme (Queens of the Stone Age) zijn er. Dit album heeft ook een licht Foo Fighters sausje, want drummer Taylor Hawkins, bassist Nate Mendel, gitarist Pat Smear en toetsenist Rami Jaffee spelen met op de soundtrack.

Voor het album uitgebracht werd, verschenen er al twee singles van deze plaat. “From Can to Can’t” met Corey Taylor (Slipknot en Stone Sour), Rick Nielsen (Cheap Trick), Scott Reeder (ex-Kyuss) en Dave Grohl.  De andere single (Cut me some Slack) kreeg flink wat bekendheid doordat Sir Paul en alle nog in leven zijnde bandleden van Nirvana samenspeelden. De soundtrack trapt af met “Heaven and All” waarop Peter Hayes en Robert Levon Been van Black Rebel Motorcycle Club figureren. Het zou makkelijk een nummer van “BRMC’ kunnen zijn, ware het niet dat Dave Grohl de drummer van dienst is in plaats van Leah Shapiro. “You can’t Fix this” heeft Stevie Nicks van Fleetwood Mac in samenwerking met Grohl, Hawkins en Rami Jaffee en is een typische Nicks track. Haar teksten zijn vaak spiritueel getint en dat is ook hier het geval, de duivel komt geregeld terug in haar tekst. Met het rauwe, punknummer “Your Wife is calling” gaat de versnelling een paar tandjes hoger. Lee Ving (Fear) neemt de zang voor zijn rekening. De track is niet 100% punk, er zit een aardig melodieus randje aan het nummer. Een waar “uplifting” nummer is “A Trick with no Sleeve” van Alain Johannes, Joshua Homme en Dave Grohl. De afsluiter van het geheel heet “Mantra”  en dit nummer was al te zien in de Sound City film in de instrumentale fase. Op het album is de track echt “af” met vocalen en toevoegende geluiden van Trent Reznor. De vloeiende samenwerking van Reznor, Grohl en Homme is duidelijk, de klasse druipt van het nummer af.

Sound City: Real to Reel is een verzameling van tracks die makkelijk uitgebracht hadden kunnen worden door de meeste meewerkende artiesten. Zo klinkt het nummer van Rick Springfield (The Man that never was)  als een typisch nummer van Rick Springfield. Het is echter de samenwerking van andere muzikanten die wat extra’s toevoegen. Het album is een gevarieerde samenstelling van nummers van aansprekende artiesten. Het is de klasse van Grohl als muzikant die al deze verschillende muzikanten een podium geeft en hij treedt daarbij niet al te veel op de voorgrond, maar helemaal wegdenken kun je hem nooit. De combinatie van de artiesten en de wisselende samenstellingen werkt goed voor dit album. Een ware ondersteuning van de film Sound City of ook goed voor een afterparty. Bij beide zit je geramd met deze soundtrack.

Mantra (instrumentaal)

Alain Johannes, Dave Grohl & Joshua Homme – A Trick with no Sleeve