Deftones – Koi No Yokan

Het laaste album van Deftones wat op dit blog werd besproken was Diamond Eyes. Inmiddels is de opvolger van die plaat uitgebracht en heet Koi No Yokan. De band heeft nog steeds dezelfde line-up, en dat betekent dat bassist Sergio Vega er weer bij is als vervanger van de herstellende Chi Cheng. Voor het uitbrengen had de band al twee singles uitgebracht, Leathers en Tempest. Deze nummers gaven al een klein beetje aan wat we van de band uit Sacramento, Californie konden verwachten. Na het goed ontvangen Diamond Eyes ligt de lat voor de groep relatief hoog…

Wat Deftones onderscheidt van andere bands in het metalgenre is voornamelijk het gebruik van samples en de subtiliteit van de vele (bij)geluiden in nummers. Ook bij dit album is dat kenmerk van de band van toepassing, ook al gaat het er stevig aan toe bij de band, het klinkt nooit geforceerd of recht-toe-recht-aan. Een voorbeeld van hard doch subtiel is Poltergeist. Het nummer is niet te vergelijken met het werk op het eerste album Adrenaline, maar als dat album opnieuw uitgebracht zou worden anno 2012, dan had Poltergeist er zeker op kunnen staan. Een uitschieter van het album is Rosemary. Hier laat de band zich van haar zachte en mooie kant zien, maar er zit ook een scherp randje aan. De beginriff van Romantic Dreams is pakkend, en het nummer ontwikkelt zich dan verder op een typische Deftones-manier. Als die er al is, want elk album van de band is anders.

Tijdens het schrijven van deze recensie ben ik nog steeds aan het twijfelen of ik Diamond Eyes of Koi No Yokan beter vind. Op dit moment gaat mijn voorkeur uit naar Diamond Eyes, maar Koi No Yokan moet er zeker niet voor onder doen. Het is overduidelijk dat de platen familie van elkaar zijn. Waar het voorgaande album nog wel eens rauw kon zijn (Rocket Skates), is dit nieuwe dat ook wel, maar met het eerder beschreven subtiele randje. Dat pleit voor de groep, geen enkel album lijkt op elkaar. Als je Adrenaline vergelijkt met Koi No Yokan hadden niet veel mensen ontwikkeling van het geluid van de band verwacht, al was White Pony een goede voorbode. Met dit zevende album is de groep opnieuw een weg ingeslagen die nieuw is, maar toch kun je ze altijd blijven herkennen. Deftones blijven een hele spannende, aparte en vooral eigenzinnige band binnen het genre, die eigenlijk ook al lang niet meer binnen het genre past. Dat siert Deftones.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s