Achtergrondverhaal: KYUSS versus KYUSS Lives! – de Afloop

Supa Scoopa and Mighty Scoop

Er werd al eerder geschreven over de rechtszaak tussen Kyuss (Josh Homme & Scott Reeder) en Kyuss Lives! (John Garcia & Brant Bjork). Ondertussen is de zaak behandeld en min of meer in het voordeel uitgevallen voor Homme en de zijnen. In dit achtergrondverhaal een verdere reconstructie van de gebeurtenissen. 

Bands en/of vrienden die elkaar voor het gerecht slepen, dat kán nooit goed uitpakken. In het geval van Kyuss doet dat het ook niet, want er is met een hoop modder gegooid door de heren van al dan niet ex-Kyuss. Het vreemde aan het verhaal is dat Josh Homme en Scott Reeder in het begin 100% achter Kyuss Lives! stonden. Wat ging er allemaal mis?

In principe was het de bedoeling van Kyuss Lives! dat er enkele shows gegeven zouden worden en dit groeide uit tot een complete tour. Het groeide uit tot een groot succes, want de liefde voor Kyuss bleek over de hele wereld nog lang niet over. Langzaam maar zeker kwamen er plannen van Garcia en Bjork boven water; ze wilden een live-album uitbrengen én nieuwe materiaal opnemen. Op dat moment begon er een alarmbel te rinkelen bij Josh Homme, zijn oude kameraden wilden ook gebruikmaken van de naam Kyuss. In overleg met oud-bandgenoot Scott Reeder besloot hij om een rechtszaak tegen Garcia en Bjork in te dienen. Er was enige spoed daarbij gebaat, want er was een deadline voor de naam “Kyuss”. Als zij niet op tijd waren geweest, was de naam zonder tegenbericht komen te vervallen en konden Brant Bjork en John Garcia de naam claimen. Vanaf dat moment ging het balletje rollen, want Homme (en Reeder) die een rechtszaak aanspannen tegen oud-bandleden, dat is natuurlijk groot nieuws.

Er kwam al snel reactie uit het Kyuss Lives! kamp, het ‘gezaghebbende’ muziektijdschrift Rolling Stone publiceerde een interview met Garcia en Bjork. Ondertussen stapte bassist Nick Oliveri (ex-Queens of the Stone Age) uit Kyuss Lives! Uit het relaas met Rolling Stone bleek dat de schuld volledig bij Josh Homme en Scott Reeder kwam te liggen. Althans, volgens John Garcia en Brant Bjork. Ondertussen doet Nick Oliveri zijn verhaal tegen de online muziekwebsite Antiquiet. De bassist wil het liefste in het midden blijven in het conflict, omdat hij nog steeds met beide zijden bevriend is. Hij laat echter wel blijken het oneens te zijn met enkele zakelijke beslissingen van Kyuss Lives! Zo is Oliveri het niet eens met het vragen van geld voor meet&greets met de band. Op de eerder genoemde website Antiquiet zijn een aantal e-mails beschikbaar van de heren die ooit Kyuss vormden. Het is niet de meest fraaie manier, maar het geeft wel enig inzicht in wat er allemaal speelt. De aanklacht staat helemaal onderaan en is een aanrader als je van legale bandzaken houdt.  Op een andere website, City of Devils, zijn de (veelzeggende) e-mails van Nick Oliveri leesbaar.  Oliveri geeft in één zin weer wat er eigenlijk allemaal speelt: “We are Kyuss, not KISS”. Daarmee maakt de oud-bassist een statement dat deze hele zaak goed samenvat.

Uitspraak rechter

Deze link bevat de uitspraak van de rechter inzake Kyuss/Kyuss Lives! De rechter oordeelde dat Kyuss Lives! er het beste aan doet om onder een nieuwe naam hun activiteiten voort te zetten. Dat is een harde klap voor John Garcia en Brant Bjork en wellicht voor sommige fans. De heren waren teleurgesteld in het besluit van de rechter en Garcia zei dat de fans de dupe zijn van de uitspraak. Dat klopt, maar als we tussen de lijnen door lezen, verwijt Bjork zijn ex-bandleden Homme en Reeder dat hij geen rechten had op de naam.  Een saillant detail in dezen is dat Bjork besloot om de band te verlaten in 1993. Dat betekent dat hij sowieso geen recht had inzake de band.

Het moment van beschuldigingen uiten naar elkaar is nu achter de rug. Opvallend is dat de heren van Kyuss Lives! veel meer de media zochten dan Josh Homme en Scott Reeder. Op het moment van schrijven is Homme druk bezig met het nieuwe album van Queens of the Stone Age.  Het laatste album van de band dateert alweer uit 2007. Wellicht heeft de rechtszaak voor enige vertraging gezorgd, maar op dit moment heerst er nog een relatieve persstilte uit het QOTSA-kamp. Er is nog niets bekend over activiteiten van Brant Bjork en John Garcia, het is onduidelijk of zij nog iets met Kyuss gaan doen. Als het aan Homme ligt, blijft Kyuss een (goede) muzikale herinnering. Het onderstaande filmpje is wellicht het laatste optreden in goede kwaliteit van Kyuss Lives! en toevallig ook op Nederlandse bodem (Pinkpop). Daaronder is een filmpje van Kyuss in de oude glorie. Veel kijkplezier!

Kyuss Lives!

Kyuss

Advertenties

Deftones – Koi No Yokan

Het laaste album van Deftones wat op dit blog werd besproken was Diamond Eyes. Inmiddels is de opvolger van die plaat uitgebracht en heet Koi No Yokan. De band heeft nog steeds dezelfde line-up, en dat betekent dat bassist Sergio Vega er weer bij is als vervanger van de herstellende Chi Cheng. Voor het uitbrengen had de band al twee singles uitgebracht, Leathers en Tempest. Deze nummers gaven al een klein beetje aan wat we van de band uit Sacramento, Californie konden verwachten. Na het goed ontvangen Diamond Eyes ligt de lat voor de groep relatief hoog…

Wat Deftones onderscheidt van andere bands in het metalgenre is voornamelijk het gebruik van samples en de subtiliteit van de vele (bij)geluiden in nummers. Ook bij dit album is dat kenmerk van de band van toepassing, ook al gaat het er stevig aan toe bij de band, het klinkt nooit geforceerd of recht-toe-recht-aan. Een voorbeeld van hard doch subtiel is Poltergeist. Het nummer is niet te vergelijken met het werk op het eerste album Adrenaline, maar als dat album opnieuw uitgebracht zou worden anno 2012, dan had Poltergeist er zeker op kunnen staan. Een uitschieter van het album is Rosemary. Hier laat de band zich van haar zachte en mooie kant zien, maar er zit ook een scherp randje aan. De beginriff van Romantic Dreams is pakkend, en het nummer ontwikkelt zich dan verder op een typische Deftones-manier. Als die er al is, want elk album van de band is anders.

Tijdens het schrijven van deze recensie ben ik nog steeds aan het twijfelen of ik Diamond Eyes of Koi No Yokan beter vind. Op dit moment gaat mijn voorkeur uit naar Diamond Eyes, maar Koi No Yokan moet er zeker niet voor onder doen. Het is overduidelijk dat de platen familie van elkaar zijn. Waar het voorgaande album nog wel eens rauw kon zijn (Rocket Skates), is dit nieuwe dat ook wel, maar met het eerder beschreven subtiele randje. Dat pleit voor de groep, geen enkel album lijkt op elkaar. Als je Adrenaline vergelijkt met Koi No Yokan hadden niet veel mensen ontwikkeling van het geluid van de band verwacht, al was White Pony een goede voorbode. Met dit zevende album is de groep opnieuw een weg ingeslagen die nieuw is, maar toch kun je ze altijd blijven herkennen. Deftones blijven een hele spannende, aparte en vooral eigenzinnige band binnen het genre, die eigenlijk ook al lang niet meer binnen het genre past. Dat siert Deftones.