Editors – The Back Room

Bron: albumoftheyear.org

Soms hoor je meteen aan een band of ze wel of niet ‘het’ hebben. ‘Het’ is de X-Factor, moeilijk om te definiëren en voor iedereen verschillend. Mijn eerste kennismaking met Editors was tijdens Rock Werchter ’06. Wellicht had ik ooit wel van Munich gehoord. Tom Smith, Russell Leech, Ed Lay en Chris Urbanowicz maakten op dat moment vreselijk veel indruk op mij.  Het debuutalbum The Back Room viel veel muziekpers- en liefhebbers in 2006 op. De band werd vooral vergeleken met Joy Division en Echo and the Bunnyman.  De drang om (alles en iedereen) te vergelijken blijft eigenlijk altijd hangen. Aard van het beestje zeker?

Bij de start van het nummer Lights valt meteen de gitaartoon op. Zeer helder en prominent aanwezig in de track. Als opener valt Lights in de categorie kort maar krachtig. De boodschap dat Editors hier zijn en nog lang niet van plan zijn om het podium te verlaten is duidelijk. Na de opener volgt één van de meest bekende singles van de band. Munich. In de indie scene van 2006 was het dé grote hit, zonder compleet grijsgedraaid te worden á la Arctic Monkeys. Met het rustigere Distance wordt een langzamer tempo ingezet door de band uit Stafford. Dat doen ze ook met Open Your Arms en Camera. Tijdens concerten is Fingers in the Factories één van de nummers die tijdens de toegift gespeeld worden. Terecht ook, want het heeft een hele sprekende zin; ‘Come on out tonight, come and see the sight
Of the ones you love and the ones you love’.  
De track barst van de energie en is daarom een ideale afsluiter.

Als The Back Room vlug wordt beluisterd, valt er wel één ding bijzonder op. Het kenmerkende gitaargeluid lijkt wel erg op elkaar. Waar Editors in de pers nogal werden vergeleken met de collega’s van Joy Division. De muziek van de band ligt wat zwaar op de maag, maar zo donker als wijlen Ian Curtis en zijn kameraden zijn Editors nog lang niet. Voor een debuut is The Back Room een zeer degelijke plaat. Het is nu aan de band om te kijken of ze niet steeds hetzelfde kunstje herhalen. Daarvoor zullen we binnenkort de opvolger, An End Has a Start ook eens onder de loep leggen of de heren progressie hebben gemaakt. The Back Room misstaat overigens totaal niet in een (muziek)collectie van indie-bandjes. Daar zijn de afwisseling en de nummers van de plaat te goed voor.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s