Achtergrondverhaal: Levi Strauss & muziek – Deel 1

Bron: Levisguide.com

Spijkerbroekengigant Levi Strauss is een gevestigde naam, laten we dat even voorop stellen. In de jaren ’80 begon het kledingmerk met commercials te combineren met oude muziek, maar ook het onbekende werd niet ontweken. Dit artikel is een achtergrondverhaal annex ode aan de commercials van Levi Strauss die in de jaren ’80 en jaren ’90 muziek combineerden met een sterke marketingcampagne. In dit stuk licht ik enkele bepalende reclames uit. Misschien dat het zelfs een drieluik van verhalen wordt, dat ligt maar net aan de tijd én de ontwikkeling van dit artikel. Voor zover de beschikbaarheid van de filmpjes het toelaat (youtube), wordt het e.e.a. natuurlijk ondersteund met beeld/filmmateriaal.

Levi’s commercials van de jaren 80

Het bedrijf begon in 1986 met de eerste commercial in combinatie met een sterk nummer. De allereerste is een klassieker die de meeste mensen (vaag) moeten kennen of op z’n minst gehoord moeten hebben. Sam Cooke – Wonderful World(1960). De beelden volgen hieronder:  Wonderful World van Cooke is een typische ‘gouwe ouwe’. Het nummer is echt een klassiek liefdesliedje, met allerlei verwijzingen naar schoolvakken en natuurlijk de ware liefde.  De bijbehorende reclame is nog niet echt een topper. Daarmee bedoel ik dat het geen toegevoegde waarde is voor Wonderful World. Dit is natuurlijk ook nog maar het begin van de serie en Levi’s is nog in de aftastende fase.

De opvolger van Wonderful World heeft al een stuk meer te bieden dan zijn voorganger. Als soundtrack is voor het nummer I Heard it Through the Grapevine(1968) van Marvin Gaye gekozen. Levi’s struint van de ene muziekklassieker naar de andere.  De reclame is ook een complete verbetering ten opzichte van de vorige. Kijk maar eens goed.. Voor deze commercial is gebruik gemaakt van model Nick Kamen.  Dit is met verve gedaan. De reclame vertelt het verhaal van een aantrekkelijke man die in een wasserette stript tot hij in z’n boxershort staat. Dit uiteraard om zijn Levi’s te wassen. Elke andere man zou opgepakt worden voor ongepast gedrag. Gelukkig maar dat ze dat niet met Nick Kamen gedaan hebben.

De toon is na de beroemde reclame in de wasserette gezet.  De formule aantrekkelijke man in Levi’s spijkerbroek + goede muziek = geslaagde campagane + meer omzet. Er wordt door Levi’s dan ook flink voortgeborduurd op dit patroon. De opvolger van I Heard it Through the Grapevine is weer een echte knaller. Ben E. King – Stand by Me(1961) wordt voor de advertentie  gebruikt. De commercial staat hieronder: 

In het bovenstaande filmpje speelt Eddie Kidd de hoofdrol van de Levi’s hunk. Het verhaal gaat over een populaire nachtclub in een stad. Helaas mag je absoluut niet met denim naar binnen. Eddie Kidd lukt het natuurlijk wel om binnen te komen. Hij doet dat in een zwarte Levi’s 501. Als een baas. 

Niet alle nummers sluiten 100% goed op het verhaal van de reclame aan. Bij de volgende reclame van Levi Strauss inc. is dat wél het geval. Afscheid nemen van een grote liefde is altijd moeilijk. Dat is een beetje het onderliggende verhaal van de volgende commercial.  Als bijbehorende muziek is voor Percy Sledge – When a Man Loves a Woman(1966) gekozen. Een militair wordt uitgezonden en moet afscheid nemen van zijn vrouwdin. Ze krijgt een pakketje van hem en natuurlijk zit de Levi’s 501 daarin. Weemoedig staart ze naar een foto van haar vriend/man en ze besluit om de spijkerbroek aan te trekken. Op die manier (eh… ok) haal je herinneringen op uiteraard. In de achterzak van de broek vindt ze een aantal (liefdes?)brieven. Van hem. Voor haar.

Voor laatste reclame van Levi Strauss & Co.  uit de jaren ’80 die in dit achtergrondverhaal behandeld wordt, is het nummer van Eddie Cochran – C’Mon Everybody (1958) gebruikt. Het is de op één na oudste nummer van alle Levi’s reclames.  Deze reclame is niet te vergelijken met de andere commercials, omdat er gebruik gemaakt wordt van commentaar. De hoofdrol wordt tevens vertolkt door een vrouw. Een compleet andere insteek in vergelijking met alle andere reclames. De dame in kwestie is Sharon Sheeley die ontzettend veel zin heeft om naar een feestje van Eddie Cochran te gaan. De klerenkast wordt door elkaar gehaald, maar ze kan geen geschikte outfit vinden. Ze trekt haar Levi’s 501 aan (verrassend!) en besluit de dansvloer onveilig te gaan maken.  Helaas valt ze compleet uit de toon met haar spijkerbroek. De gastheer (‘Eddie Cochran’) vindt dat totaal niet erg.  “But, Eddie asked me to stay!”. Missie geslaagd!

Dit zijn de meest bekende nummers van de reclames van Levi Strauss & Co. uit de jaren ’80. Er werd uitsluitend ‘oude’ muziek gebruikt en de artiesten zitten vooral in het rockabilly/soul genre. In het volgende deel ga ik dieper in op de gebruikte nummers uit de jaren ’90.  Als afsluiter enkele statistieken van de gebruikte tracks. De volgorde van mijn bron Wikipedia heb ik aangehouden, maar er zijn nog meer nummers uit die periode. Wellicht iets voor een later deel.  Bron:http://en.wikipedia.org/wiki/Levi_Strauss_%26_Co.#Marketing

Songs popularized or re-popularized by Levi’s commercials
Song title Artist Original recording Year of Levi’s advert UK chart US chart
Wonderful World Sam Cooke 1960 1986 2
I Heard It Through the Grapevine Marvin Gaye 1968 1986 8
Stand by Me Ben E. King 1961 1987 1
When a Man Loves a Woman Percy Sledge 1966 1987 2
C’mon Everybody Eddie Cochran 1958 1988 14

Ken Stringfellow – Touched

Bron: Tradebit.com

Er zijn soms artiesten die als gastmuzikant bij een grote band spelen. Als zij dat niet hadden gedaan, had je er waarschijnlijk nooit van gehoord. Ken Stringfellow is zo’n muzikant. Hij speelde van 1998 tot en met 2005 in R.E.M. als toetsenist/gitarist/achtergrondzanger en meer. Mijn eerste kennismaking met Stringfellow was z’n band The Posies in 2005. Dat is goed bevallen (zie recensies van The Posies op dit blog) en zodoende werd het tijd voor z’n solo-werk. Touched werd op 11 september 2001 uitgebracht. Achteraf een ongelukkige datum, maar wie had dat ooit kunnen voorzien…

Het eerste wat opvalt aan het album is de wijde keuze van muzikale arrangementen en instrumenten waar Stringfellow gebruik van maakt. De begintrack Down Like Me klinkt in principe als een basale popsong, maar het gebruik van de ‘steelguitar’ geeft een warme invulling aan het nummer.  In Find Yourself Alone beschrijft de zanger dat het leven niet altijd even makkelijk is (“My life’s like a car wreck on the side of the road”), maar gaat dan wel verder op het feit dat je alle troeven des levens zelf in je hand hebt.  Ken Stringfellow laat zich op z’n kleinst en breekbaarst zien met het nummer Fireflies. Tot de muziek letterlijk in het nummer knalt, om later weer rustig te eindigen. Een ode aan de liefde wordt door Stringfellow met The Lover’s Hymn uitgebracht. Ondanks dat de zanger graag gebruik maakt van een groot geluid, laat hij met One Morning zien dat er niet veel nodig is voor een goed nummer. Op de track is enkel Stringfellow met gitaar en een beetje percussie hoorbaar, meer heeft hij niet nodig.

Met Touched laat Ken Stringfellow zien dat het een buitengewoon veelzijdige muzikant is. Hier en daar lijken de nummers een wat rauwer randje te hebben. Dat klopt, sommige nummers van dit album zijn ook verschenen met Saltine. Na het uiteenvallen van The Posies ging Stringfellow verder met Saltine. Helaas was deze band geen lang leven beschoren. Met dit solo-album laat de zanger zien dat hij veel uiteenlopende tracks kan schrijven én produceren. Het varieert van breekbaar tot poppy tot rauw(er). Een goed solo-werkje, wat helaas nooit de aandacht heeft gehad die het zou moeten hebben.

Achtergrondverhaal – KYUSS versus KYUSS Lives!

Bron: planetware.com

You don’t seem to understand the deal

Het is niet de eerste keer dat bands strijden om verworven titel(s) en rechten. Ook de ‘desertrock’ band Kyuss moest eraan geloven. Vorige week kwamen Josh Homme (ex-Kyuss, Queens of the Stone Age) en Scott Reeder (ex-Kyuss, Unida) met een uitgebreid statement. Later volgden de bandleden van Kyuss Lives! met het volgende persbericht. Het ziet er naar uit dat het een ingewikkeld juridisch gevecht gaat worden.

De basis voor Kyuss Lives! werd in Frankrijk gelegd, tijdens het Hellfest speelden Nick Oliveri, John Garcia en Brant Bjork het nummer Green Machine met elkaar.  Eerder was John Garcia al aan het touren met z’n project Garcia plays Kyuss. De plaats van de originele Kyussgitarist Josh Homme werd ingenomen door de Belg Bruno Fevery (o.a. Arsenal en Helmut Lotti).

De wederopstanding van Kyuss (wel onder de naam Kyuss Lives!) werd door velen goed ontvangen. Zo werd er in Europa en de Verenigde Staten getourd. In july 2011 kwam er een kink in de kabel. Nick Oliveri werd opgepakt voor huiselijk geweld, drugs- en wapenbezit. Dit betekende dat het voor de bassist lastig werd om de VS te verlaten. Zijn plaats werd bij enkele shows in Canada en Europa overgenomen door Scott Reeder. Reeder was ook een bassist bij de eerste incarnatie van Kyuss.

Het lijkt nu alsof Josh Homme en Scott Reeder niets meer met Kyuss Lives! van doen willen hebben. Het volgende filmpje laat de oud-gitarist van Kyuss  zien met de rest van de bandleden van Queens of the Stone Age. Homme geniet van zijn oud-bandleden. Er was sprake van een wederzijds respect, totdat het persbericht van Homme en Reeder uitgebracht werd.

Schijnbaar willen Bjork, Oliveri, Garcia en Fevery gebruik maken van de naam Kyuss. Er zijn plannen voor een live-album en een studio-album. Josh Homme en Scott Reeder vinden dat geen bezwaar, zolang er geen gebruik wordt gemaakt van de naam ‘Kyuss’.

Homme heeft eerder veel aanbiedingen gehad om opnieuw op te treden met Kyuss, maar dit tot op heden altijd afgewezen. Kyuss is een afgesloten hoofdstuk voor de zanger van Queens of the Stone Age. Hij verwoordt het als volgt: “The offers come in all the time. They’re getting more and more expensive, and more and more elaborate. The money is crazy, but I’ve never been tempted – I don’t really care about the money, I never have. That’s not what KYUSS was about, so to punctuate the end of our sentence with that would be blasphemy. KYUSS fans are so fuckin’ rad, they’re fuckin’ badass — but to me, reunions are just not necessary. It’s not what it was, it’s what it is, and KYUSS was a really magical thing — and if you weren’t there, well, you weren’t. That’s just the luck of the draw. I don’t feel the urge to do it for somebody who didn’t have the opportunity to see us, or just didn’t take the opportunity to see us. I’ll let other bands alter their great legacies. KYUSS has such a great history that it would be a total error. I like that nobody saw KYUSS, and that it was largely misunderstood. That sounds like a legend forming to me. I’m too proud of it to rub my dick on it.” 

Zanger John Garcia zag de bui omtrent Homme al eerder hangen. Hij rekende er niet op dat Josh Homme ooit nog aan een eventuele reünie van Kyuss zou meewerken:  “I have nothing bad to say about Josh — he’s extremely intelligent, very smart, a great guitar player, great songwriter, a great vocalist — he is a bad-ass, there is no question, and I love him dearly but he is busy with his own thing. He has Them Crooked Vultures, Queens of the Stone Age, he’s a father, a businessman and even if we asked him to do it, I don’t think he’d say yes, so I don’t want to set myself up for a big fat no which is 99.9 percent what he would say.”

Er zijn twee kampen binnen de muzikanten uit Palm Desert en Joshua Tree. John Garcia, Nick Oliveri en Brant Bjork willen het liefste verder als Kyuss. Scott Reeder en Josh Homme willen absoluut niet dat er onder de naam Kyuss verder gegaan wordt. Voor beide kampen valt iets te zeggen, het is zeer integer wat Homme en Reeder willen bereiken. Anderzijds moet er voor Garcia, Fevery, Oliveri en Bjork ook brood op de plank komen. De tijd zal het leren, maar het is betreurenswaardig dat een band waarbij het enkel en alleen om de muziek draaide, een speelbal is geworden van een ordinaire geldkwestie.

Column – Corry Konings & New Kids

Vandaag werd er bekend gemaakt dat New Kids er de brui aangeven. Tijdens mijn afstuderen had ik al een column geschreven over de samenwerking tussen zangeres Corry Konings en New Kids. Deze column werd toen (naar mijn mening zwaar onterecht) als ‘te grof’ bestempeld.  Tevens werd er gesuggereerd dat ik gebruik zou maken van niet bestaande woorden. Het is jammer dat docenten van een opleiding journalistiek niet eens de moeite doen om zich in te lezen. Het wél eisen van je studenten, maar als docent totaal niets doen. Schandalige houding. Genoeg over het waardeloze onderwijs in Nederland, hier is de column.

Corry Konings is de grootste hoer van Nederland

“Hoe ouder, hoe gekker”. Op deze manier verklaart Corry Konings haar laatste hit. De zangeres van het levenslied laat zich deze keer van een heule andere kant zien. Ze heeft de Rekels ingeruild en werkt nu samen met New Kids, de Brabantse relschoppertjes uit Maaskantje. Het muziekstuk heet ‘Hoeren Neuken Nooit Meer Werken’. Corry Konings is dankzij dit nummer weer helemaal in beeld.

‘Hoeren Neuken Nooit Meer Werken’ is de titelnummer van de laatste film van New Kids (Nitro) en een grote hit op Youtube. Op dit moment heeft de videoclip richting de één miljoen views. De toch wat vulgaire titel is dé reden waarom jong en oud elkaar in de haren vliegen op internet. Menigeen vindt het niet door de beugel kunnen dat Corry zich met schuttingtaal bezighoudt. Een reactie van Youtube-gebruiker BronLeen is tekenend: “Als je om dit soort schorem lacht, is er niet veel hoop voor jou. A-S-O-C-I-A-A-L is nog te zacht uitgedrukt”.

De titel van het nummer is wellicht een beetje choquerend, en daarom valt Nederland over elkaar heen. Problemen als de ‘verhuftering’ van dit land, individualisatie van de maatschappij zijn allemaal toepasbaar op dit nummer. Ik vind dat grote onzin. Een gebruiker als BronLeen is wat mij betreft een verrekte mongol. We hebben al genoeg politiek correcte droeftoeters in Nederland. Het is juist tijd voor meer humor en zelfspot, dát kan onze samenleving juist gebruiken.

In plaats van het opgeheven en verontwaardigde vingertje te hanteren, zouden critici beter eens zichzelf én dit nummer wat minder serieus nemen. Huilen is voor jullie te laat. New Kids heeft de aandacht voor de komende film en Corry? Zij hoeft misschien nooit meer te werken………………………