Mark Lanegan Band – Blues Funeral

Bron: losgrilloscollective.com

Mark Lanegan is een klassieke rouwdouwer. Hij staat bekend om zijn doorleefde stem en was lange tijd leadzanger bij Screaming Trees. De band was onderdeel van de ‘grunge’hype uit het Amerikaanse Seattle. Na het uiteenvallen van de ‘Trees’ is de man uit Ellensburg, Washington voornamelijk bezig geweest met solo-werk, maar hij schuwt de samenwerkingen totaal niet. Zo werkte hij samen met Queens of the Stone Age, Greg Dulli (Afghan Whigs) en Isobel Campbell (ex-Belle & Sebastian). Lanegan volgt met Blues Funeral zijn solo-album Bubblegum op, wat onderhand al weer uit 2004 komt.

Voor Blues Funeral werkte de zanger samen met muzikant Alain Johannes (Eleven, Chris Cornell en QOTSA). Deze man is een muzikale duizendpoot en is meer dan van toegevoegde waarde voor het album. Het nummer Ode to Sad Disco zet meteen al een opvallende richting neer. De track gaat de elektronische kant op, een vertrek van Lanegan in vergelijking met vorige albums. Het nummer is een eerbetoon aan Keli Holdversson’s Sad Disco. Het is een nummer wat mij in zeer positieve zin verbaasde. Mark Lanegan die de beats opzoekt, dat is een redelijk vertrek als grungezanger.  Lanegan maakt van Ode to Sad Disco een geheel nieuw nummer. Nooit gedacht dat zo’n zware stem goed met beats zou combineren. The Gravedigger’s Song werd als voorproefje uitgebracht. Het is een druk nummer met een drijvende (elektronische?) baslijn en verschillende geluidslagen van gitaren. Een andere track die de ‘beats’kant opzoekt is Harborview Hospital. Dit in tegenstelling tot Quiver Syndrome wat makkelijk (zonder elektronica) op het vorige album, Bubblegum had kunnen staan. Mark Lanegan heeft niet altijd de meest vrolijke teksten (veel gaat over dood, pijn, liefde en drank), maar dat past ook  niet echt bij zijn stem. “If tears were liquor, I’d have drunk myself sick” is een pareltje.

De samenwerking van Mark Lanegan met Alain Johannes is een waar schot in de roos.  Alle tracks klinken fris en de ‘beats’ storen of irriteren nergens. Dat is best een prestatie te noemen, want Lanegan heeft een hele zware en doordringende stem. Het meeste werk van de zanger is vrij zware muziek, maar Blues Funeral is ondanks de titel nog redelijk ‘vrolijk’ hier en daar. Ik denk dat dit album nog wel vaak gaat voorkomen in de eindejaarslijstjes van muziekcritici. Dat verdient dit album ook. Zeker als je nog nooit van Mark Lanegan gehoord hebt, is dit een goede kennismaking. Ogen dicht, koptelefoon op en een glas whisk(e)y on the side.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s