Boots Electric – Honkey Kong

Bron: Loudtrax.com

Op dit blog werd al eerder een nummer van Boots Electric besproken en het kwam er hier niet zo goed van af. Het is nu tijd om te kijken of Jesse Hughes het over een compleet album wel wat beter doet. De energieke zanger doet het bij dit album zonder de hulp van Josh Homme. Eens kijken wat Boots zonder zijn maatje in petto heeft…

Het album luistert vlug weg, en dat is niet omdat het een mooi geheel is, maar omdat de nummers niet bepaald blijven hangen. In vergelijking met het Boots Electric Theme heeft het album wel een paar (kleine) lichtpuntjes. Met Swallowed by the Night probeert Hughes te experimenteren met zijn country-kant. Dat deed hij al eerder bij Eagles of Death Metal’s Midnight Creeper. Dat is ook meteen de meest interessantste zijde van Boots Electric. De electronische nummers zoals Boots Electric Theme, Complexity en meer leveren niet de beste kant op van de zanger. Het klinkt allemaal geforceerd en net niet. Een nummer als Speed Demon grijpt wel weer iets meer terug naar Eagles of Death Metal, maar het wordt nergens echt spannend en blijft maar kabbelen. Dat is jammer, want Hughes heeft veel meer in zijn mars dan dit.

Voor een feestje of op de dansvloer blijft Boots Electric goed materiaal afleveren. Het ligt er misschien maar net aan wat je doel is. Wil je een amusant achtergrondmuziekje, dan is dit een goede plaat. Als je een schijf zoekt met nummers die ooit in je muzikale top 10 zouden kunnen belanden, zoek dan snel even verder.

Mastodon – The Hunter

Bron: Hitfix.com

The Hunter is het vijfde album van de bebaarde heren van Mastodon. De band bestaat uit Brent Hinds, Brann Dailor, Troy Sanders en Bill Kelliher. Mastodon wordt de sommige ‘toonaangevende’ muziekmedia bestempeld als het beste wat moderne metal heeft te bieden. De voorgaande albums Remission, Leviathan, maar vooral Blood Mountain en Crack the Skye worden beschouwd als moderne klassiekers voor metal. Een kenmerk van de band is dat nummers lang zijn en complexe arrangementen hebben. Alle bandleden zijn tevens uitstekende muzikanten. Al met al lagen de verwachtingen erg hoog voor The Hunter.

De voorgaande albums van Mastodon hadden vrijwel allemaal iets bijzonders, Blood Mountain was een conceptalbum evenals Crack the Skye. The Hunter lijkt totaal niet op de voorgangers in deze zin. De nummers zijn korter en er is geen algeheel thema.  De single Curl of the Burl liet veel fans van de band schrikken, het nummer is (in vergelijking met het oudere werk) relatief simpel en pakkend.  Het lijkt er veel op dat de band dit voor het album ook in gedachten had. Een nummer als Spectrelight is behoorlijk recht-toe-recht-aan, deze track blaast door en stopt al na drie minuten en tien seconden.  De titeltrack van deze plaat en The Sparrow doen wel wat meer terugdenken aan de vorige albums.  Creature Lives is een regelrechte hoop stront, het is niet duidelijk welke toegevoegde waarde deze track voor het album heeft.  Tekstueel en muzikaal is het zwaar onder maat. Alles is korter en bondiger geworden op The Hunter, het lijkt alsof de heren wat directer en korter van stof wilden zijn.

De andere koers van de metalband zal fans van het eerste uur misschien afschrikken. Toch is het moedig van de band om niet helemaal op de vorige albums verder te borduren. Curl of the Burl lijkt zelfs (ver) op een Queens of the Stone Age track, maar dan geheel op z’n Mastodons uitgevoerd.  Mastodon laat zien dat ze hun uitgestrekte nummers ook in een wat beperktere mate kunnen doseren. Lang niet iedereen zal dit kunnen waarderen, maar door blijven gaan op dezelfde tour gaat ook vervelen. The Hunter is een mooie afwisselendeen simpele  plaat tussen het werk van Mastodon, maar het zal nog een paar jaar duren voordat sommigen dit kunnen waarderen. Simpel kan ook wel eens goed zijn.

Enemy – Hooray for Dark Matter

Bron: Tradebit.com

Het solo-project van gitarist Troy van Leeuwen (Queens of the Stone Age, A Perfect Circle en Sweethead) heet Enemy en in 2005 verscheen het album Hooray for Dark Matter. Van Leeuwen heeft voor deze plaat de hulp ingeschakeld van bassist Eddie Nappi (Handsome)  en drummer Kelli Scott (ex-Failure). De gitarist is al vanaf het begin van de jaren ’00 bezig met dit project en in 2005 werd dit album goed genoeg bevonden door Van Leeuwen voor de release.

Het eerste wat opvalt bij het beluisteren van Hooray for Dark Matter is dat Troy van Leeuwen muzikaal goed zijn mannetje kan staan.  Hij is uitmuntend met de gitaar, – Queens of the Stone Age maakt niet voor niets al bijna tien jaar gebruik van zijn diensten- maar hij laat zien dat hij met de (bijna) instrumentale segmenten All Escapes Part I, II en III goed met electronica uit de voeten kan. De nummers op dit album liggen allemaal goed in het gehoor, het klinkt allemaal als een klok. Qua teksten blijft Van Leeuwen wel achter, soms zijn de teksten een beetje te voor de hand liggend en wel erg simpel. Het geheel wordt gered door de sterke composities en een aparte cover van Nick Cave’s City of Refuge.

Als eerste solo-uitstapje van Troy van Leeuwen is Hooray for Dark Matter een redelijk begin. De gitarist zou wel een beetje hulp met de teksten kunnen gebruiken, maar de muziek staat als een huis. De Amerikaan is ook een redelijk goede zanger, het rauwe van zijn stem past perfect bij de toch wel donkere en grimmige sfeer van het album.  Niet een must-have voor de aanschaf, maar het is ook geen schande voor de collectie.  Het is jammer dat Van Leeuwen vooralsnog niets van plan is met Enemy voor nieuw materiaal en live-optredens. Het geheel smaakt toch wel naar meer.

Freeway, het beste nummer van het album.